Tα παιδιά φυτεύουν...

ΑΓΡΙΜΙ, ΚΡΙ-ΚΡΙ ή ΑΙΓΑΓΡΟΣ

Αγρίμια κι αγριμάκια μου, λάφια μου μερωμένα
Πέστε μου πούν' οι τόποι σας, και πούν τα χειμαδιά σας.
Βουνά μας είν' οι τόποι μας, Λέσκες τα χειμαδιά μας,
τα σπηλιαράκια των γκρεμνών η φύλαξή μας ούλη.
Ριζίτικο
Το κρι-κρι (Capra aegagrus creticus), μερικές φορές αποκαλούμενο κρητική αίγα, αγρίμι ή κρητικό αγριοκάτσικο, θεωρείται υποείδος του αγριοκάτσικου. Το κρι-κρι είναι ένα μεγάλο οπληφόρο θηλαστικό γηγενές της ανατολικής Μεσογείου το οποίο σήμερα βρίσκεται μόνο στην Κρήτη και τρία μικρά νησάκια κοντά της (Νήσος Δία, Θοδωρού, και Άγιοι Πάντες).

Το κρι-κρι έχει ανοιχτόχρωμη καφέ γούνα με μια πιο σκούρα λωρίδα γύρω από το λαιμό του. Έχει δύο κέρατα προς τα πίσω. Στο φυσικό τους τόπο είναι ντροπαλά και ξεκουράζονται στη διάρκεια της ημέρας. Αποφεύγουν τους τουρίστες και κάνουν μεγάλα πηδήματα ή ανεβαίνουν απότομες πλαγιές χωρίς πρόβλημα.
Το κρι-κρι δεν θεωρείται αυτόχθον της Κρήτης, αλλά εισήχθη στη Μινωική εποχή. Πάντως, δεν εμφανίζεται πουθενά αλλού και συνεπώς θεωρείται ενδημικό είδος της Κρήτης. Παλιότερα ήταν κοινό σε όλο το Αιγαίο αλλά το τελευταίο του καταφύγιο είναι στις κορυφές των Λευκών Ορέων στη δυτική Κρήτη – ιδιαίτερα σε μία σειρά σχεδόν κατακόρυφων βράχων 900 μέτρων στο φαράγγι της Σαμαριάς. Το Φαράγγι έχει ανακυρηχθεί Εθνικός Δρυμός για να προστατευθεί η σπάνια πανίδα και χλωρίδα του. Φιλοξενεί άλλα 14 ενδημικά ζωικά είδη και προστατεύεται από την UNESCO ως Απόθεμα της Βιόσφαιρας (Biosphere Reserve).
Το 1960, το κρι-κρι ήταν απειλούμενο είδος με καταγεγραμμένα λιγότερα από 200. Ήταν η μόνη πηγή κρέατος για τους αντάρτες την εποχή της Κατοχής στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η απειλή για το κρι-κρι ήταν ο κυριότερος λόγος ανακήρυξης της Σαμαριάς ως εθνικού δρυμού στις αρχές της δεκαετίας του 60. Υπάρχουν ακόμα μόνο περί τα 2000 ζώα στο νησί και θεωρούνται ακόμα απειλούμενα: οι κυνηγοί ακόμα τα ψάχνουν για το κρέας τους, τα βοσκοτόπια σπανίζουν και ασθένειες τα προσβάλλουν. Η ανάμειξη με την κοινή αίγα είναι επίσης ένας κίνδυνος. Το κυνήγι τους απαγορεύεται αυστηρά.
Αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν βρει διάφορες τοιχογραφίες του κρι-κρι. Κάποιοι ακαδημαϊκοί πιστεύουν πως το ζώο αυτό λατρεύτηκε στο νησί κατά την αρχαιότητα. Στα αρσενικά ακόμα και σήμερα δίνεται το όνομα «αγρίμι» ενώ το όνομα «σανάδα» χρησιμοποιείται για τα θηλυκά. Το κρι-κρι είναι ένα σύμβολο του νησιού και χρησιμοποιείται πολύ σε τουριστικά καταλύματα και επίσημες εκδόσεις παρά το γεγονός ότι ελάχιστοι τουρίστες, ακόμα και ντόπιοι, έχουν δει έστω και ένα.
Η μοριακή ανάλυση δείχνει πως το κρι-κρι δεν έιναι ένα ξεχωριστό υποείδος του αγριοκάτσικου, όπως αρχικά επικρατούσε. Αντίθετα είναι ένα άγριο κατσίκι καταγόμενο από τα πρώτα κοπάδια εξημερωμένων κατσικιών στη Μικρά Ασία και άλλα μέρη της ανατολικής Μεσογείου περί το 8000 με 7500 π.Χ. Ενώ αυτό μπορεί να επηρεάσει το νομικό καθεστώς προστασίας του, το κρι-κρι είναι ένα έμβλημα της Κρήτης, είχε τεράστια πολιτιστική σημασία στην ιστορία του νησιού και συνεπώς η προστασία αυτού που αντιπροσωπεύει ένα στιγμιότυπο σχεδόν 10.000 ετών της πρώτης εξημέρωσης της κατσίκας θα πρέπει να θεωρείται πολύτιμο από μόνο του.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.

2010: ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΤΟΣ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑΣ

Ένα σημαντικό έργο που απευθύνεται όχι μόνο σε ειδικούς, αλλά και σε κάθε πολίτη που ενδιαφέρεται για το περιβάλλον, ολοκλήρωσε και παρουσιάζει σήμερα, Σάββατο 27/02, η Ενωση Ελλήνων Φυσικών και ο δρ Αρτέμιος Αθανασάκης. Πρόκειται για τον τόμο «Η βιοποικιλότητα ως περιβαλλοντικός πόρος, οικολογικής και πολιτισμικής αξίας», που εντάσσεται στις δράσεις της Ενωσης για το Διεθνές Ετος Βιοποικιλότητας 2010! Στην έκδοση παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, η ιστορική εξέλιξη της ανάδειξης των εννοιών που οδηγούν στην κατανόηση του προβλήματος της βιοποικιλότητας, οι ανθρωπογενείς και μη απειλές υποβάθμισης της βιοποικιλότητας, αλλά και ειδικά θέματα σχετικά με το φυσικό περιβάλλον της Ελλάδας. Το συγγραφικό πόνημα θα παρουσιαστεί σε ειδική εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί σήμερα στις 9 π. μ. στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (αίθουσα Αντώνη Τρίτση). Σύμφωνα με την εφημ. Καθημερινή, μεταξύ άλλων, χαιρετισμό θα απευθύνουν ο πρόεδρος του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Κωνσταντίνος Χελμής, ο αν. πρόεδρος του Βιολογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιώργος Κυριάκος, ο ομότιμος καθηγητής Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Παναγιώτης Σίσκος κ. ά.
Τι εννοούμε, όμως, με τον όρο "βιοποικιλότητα";

Bιοποικιλότητα, ή βιολογική ποικιλότητα, ορίζουμε κυρίως το σύνολο των γονιδίων, των βιολογικών ειδών, των οικοσυστημάτων και των πολιτισμών μιας περιοχής. Ο μεγάλος αριθμός και η ποικιλομορφία των σύγχρονων μορφών ζωής στη γη είναι το αποτέλεσμα εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων εξελικτικής ιστορίας! Το να πει κανείς, βέβαια, ότι «βιοποικιλότητα» είναι η ποικιλία της ζωής δεν αρκεί. Υπάρχουν διάφοροι τύποι βιοποικιλότητας. Κάποια οικοσυστήματα είναι πλουσιότερα σε είδη από άλλα. Κάποια είδη είναι πιο ικανά στο να προσαρμόζονται στις αλλαγές του περιβάλλοντος. Και υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μια φυσική εξαφάνιση και σε αυτή που προκαλείται από τον άνθρωπο, όπως αυτή που ζούμε σήμερα. Το να μάθουμε όμως να διαχειριζόμαστε καλά αυτό το φυσικό πόρο είναι μια εγγύηση για την επιβίωση του ανθρώπου.

ΜΕΛΕΤΗ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Μετά την καταγραφή των ερευνών μας....γειά σας.

...κουράστηκαν λίγο τα παιδιά...

...αφοσίωση στην έρευνα...μπράβο σας...

...κοιτάξτε τα χάλια μερικών ασυνείδητων...πέστα Εριέττα.

...λίγο άβολα,αλλά όλα καλά...

Φύγαμε για την εργασία μας...!!!!!!!

Οικοσύστημα,τροφική αλυσίδα.

Οικοσύστημα μπορεί να είναι ένα δάσος, ένα ποτάμι, μία έρημος, μία λίμνη ή ακόμα και το δωμάτιο που μένεις. Μπορεί να είναι πολύ μικρό, όσο η φωλιά ενός πουλιού ή τόσο μεγάλο όσο ο πλανήτης μας!

Οι ζωντανοί οργανισμοί που συνθέτουν μόνοι τους την τροφή λέγονται αυτότροφοι. Όλοι οι άλλοι λέγονται ετερότροφοι. Οι αυτότροφοι οργανισμοί χρησιμοποιούν την ενέργεια του ήλιου, για να φωτοσυνθέσουν ή να παράγουν την τροφή τους και είναι τα φυτά και το φυτοπλαγκτόν. Οι αυτότροφοι οργανισμοί λέγονται και παραγωγοί. Οι ετερότροφοι οργανισμοί είναι τα ζώα που εξασφαλίζουν την ενέργεια που χρειάζονται τρώγοντας φυτά ή άλλα ζώα. Οι ετερότροφοι οργανισμοί λέγονται και καταναλωτές.
Ανάμεσα στους οργανισμούς στη φύση αναπτύσσονται διάφορες σχέσεις, πολλές φορές πολύπλοκες, Π. χ. οι πεταλούδες και οι μέλισσες τρέφονται με το νέκταρ των λουλουδιών, ενώ ταυτόχρονα μεταφέρουν τη γύρη σε άλλα λουλούδια βοηθώντας έτσι στην αναπαραγωγή των φυτών. Οι σχέσεις των ζωντανών οργανισμών στη φύση έχουν διάφορες μορφές, άλλοτε συνεργασίας, άλλοτε ανταγωνισμού για την τροφή, το νερό, το χώρο. Οι πιο σημαντικές σχέσεις είναι οι τροφικές που καθορίζονται από το ποιος οργανισμός τρώει ποιον.
Μελετώντας λοιπόν αυτό, δηλαδή το ποιος τρώει ποιον ( ή όπως λέει ο λαός μας, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό) μπορούμε να τοποθετήσουμε τους οργανισμούς σε μια σειρά, έτσι ώστε ο ένας να αποτελεί τροφή για τον άλλο. Η αλυσίδα αυτή λέγεται τροφική αλυσίδα.

ΤΡΟΦΙΚΕΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΚΑ ΠΛΕΓΜΑΤΑ

Φυτά, φυτοφάγα ζώα και σαρκοφάγα ζώα δημιουργούν μια αλυσίδα τροφής, την λεγόμενη τροφική αλυσίδα.
Στο φυσικό περιβάλλον διαπιστώνουμε ότι τα φυτά είναι περισσότερα από τα φυτοφάγα ζώα που και αυτά με τη σειρά τους είναι περισσότερα από τα σαρκοφάγα ζώα. Έτσι μπορούμε να απεικονίσουμε αυτή τη σχέση με μια πυραμίδα, που την ονομάζουμε τροφική πυραμίδα.

Είναι φανερό ότι τα φυτά βρίσκονται στη βάση της πυραμίδας και ανεβαίνοντας προς την κορυφή συναντάμε πρώτα τα φυτοφάγα και στην κορυφή τα σαρκοφάγα ζώα.
Οι τροφικές αλυσίδες και οι τροφικές πυραμίδες είναι πολύ απλές μορφές απεικόνισης των τροφικών σχέσεων. Μάλιστα στις τροφικές αλυσίδες παρουσιάζεται και ένα μεγάλο μειονέκτημα. Φαίνεται ότι ένας οργανισμός τρέφεται μόνο από ένα είδος τροφής. Στην παρακάτω δηλαδή τροφική αλυσίδα,

φαίνεται ότι το φίδι τρέφεται μόνο από ακρίδες και το γεράκι μόνο από φίδια. Αυτό όμως δε μπορεί να συμβαίνει στην πραγματικότητα!
Και επειδή κάθε οργανισμός μπορεί να τρέφεται από περισσότερα είδη τροφής και άρα να ανήκει σε πολλές τροφικές αλυσίδες, γι΄αυτό η απεικόνιση των τροφικών σχέσεων των οργανισμών στο οικοσύστημα είναι πιο σωστή και πειστική στα τροφικά πλέγματα που δείχνουν πολύ περισσότερες τροφικές σχέσεις

ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ

ΤΙΤΛΟΣ :
ΤΟ ΔΑΣΟΣ - ΤΟ ΠΕΡΙΑΣΤΙΚΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
ΥΜΗΤΤΟΣ
Το όνομά του είναι πανάρχαιο και ανήκει στην ειδική κατηγορία αρχαίων τοπωνυμίων, τα οποία έχουν καταλήξεις σε -σσός και -ττός και που, ανάλογα τον μελετητή, ονομάζονται «προελληνικά» ή «πελασγικά». Άλλα παρόμοια αρχαία τοπωνύμια στην Αττική είναι τα Λυκαβηττός, Αρδηττός, Σφηττός, Γαργηττός, Βριλησσός, Κηφισσός κ.α.
Ο Υμηττός και ιδιαίτερα το βορειοανατολικό τμήμα του λέγεται και «Τρελός». Στην παλιά Αθήνα μάλιστα έλεγαν ότι «στην Αθήνα ο ήλιος ανατέλλει από τον Τρελό και δύει στο Δαφνί» (όπου το τρελοκομείο).
Η υψηλότερη κορυφή του είναι 1026 μέτρα και οι διαστάσεις του είναι: μέγιστο μήκος 20 χιλιόμετρα, μέγιστο πλάτος 5 χλμ και περίμετρος 65 χλμ. Η ανατολική του πλευρά προς τα Μεσόγεια είναι απότομη κι έχει δύο μεγάλα ρέματα. Η δυτική πλευρά προς την Αθήνα είναι το ίδιο απότομη με αρκετές απότομες ρεματιές.
Ο Υμηττός δεν έχει πολλές πηγές, λόγω της σύνθεσης και της διάταξης των πετρωμάτων του. Όπου υπάρχουν, όμως και κυρίως στους δυτικούς πρόποδες, έχουν ιδρυθεί μοναστήρια στην περίοδο του Βυζαντίου. Οι πηγές Καλοπούλα (αρχ. Κυλλού Πήρα) και Μονής Καισαριανής θεωρούνται οι πηγές του Ιλισσού. Με τις πρόσφατες γεωλογικές έρευνες (λόγω της κατασκευής του μετρό) έχει διευκρινιστεί ότι ο ποταμός Ηριδανός, που περνάει υπογείως από το κέντρο της Αθήνας, δεν έχει την πηγή του στον Υμηττό αλλά στον Λυκαβηττό.
Στον Υμηττό είναι και το ωραιότερο από άποψη εξωτερικού διάκοσμου σπήλαιο της Αττικής. Ονομάζεται «Κουτούκι». Η πρώτη κατάβαση σ' αυτό πραγματοποιήθηκε το 1928. Έχει αξιοποιηθεί τουριστικά και ανήκει στον ΕΟΤ. Η πρόσβαση γίνεται από την Παιανία από ασφαλτοστρωμένο δρόμο 3,5 χλμ.
Ήδη από την κλασική αρχαιότητα ο Υμηττός δεν ήταν δασωμένος, όπως η Πεντέλη και η Πάρνηθα. Την βλάστησή του αποτελούσαν θάμνοι και φρύγανα. Οι αρχαίοι έβγαζαν περίφημο μέλι γι' αυτό και ο Υμηττός χαρακτηριζόταν ως ευβότανος και μελισσόβοτος. Είναι πιθανό (και λογικό) στην προϊστορική εποχή ο Υμηττός να είχε δάση. Επειδή όμως είχε κοντά του πολλούς οικισμούς και ιδιαίτερα την Αθήνα, φαίνεται ότι ξυλεύτηκε εντατικά από πολύ νωρίς. Ξύλευση, αυταναφλέξεις και εμπρησμοί των δασών σε συνδυασμό με την διάβρωση και την φτωχή υδρολογία του είχαν σαν αποτέλεσμα τα εδάφη του Υμηττού να γίνουν αβαθή, ξηρά και βραχώδη και να καλυφθούν από την μεσογειακή μακία. Ο Πλάτωνας περιγράφει πολύ παραστατικά στον Τίμαιο πως η Αττική από καταπράσινος παράδεισος κατάντησε να μοιάζει με σκελετό.
Τα φυσικά δάση με πεύκα (χαλέπιο και τραχεία) είναι ελάχιστα στον Υμηττό και στην πραγματικότητα αποτελούν συστάδες. Τα πεύκα που βλέπουμε, κυρίως στην πλευρά προς το Λεκανοπέδιο, προέρχονται από αναδασώσεις. Γενικά για την χλωρίδα του Υμηττού έχουν καταγραφεί 654 είδη (taxa) με ευρύτατη φυσική κάλυψη από θάμνους πουρνάρια, αγριελιές, κουτσουπιές, χαρουπιές. σχίνους, κουμαριές, μυρτιές, φιλίκια, αγριελιές, φρύγανα (θυμάρια, ασπάλαθους) και αγριολούλουδα (3 ενδημικά).
Η πανίδα του Υμηττού περιλαμβάνει αλεπούδες, λαγούς, ασβούς, νυφίτσες, σκαντζόχοιρους, αρουραίους, πετροκούναβα και πάνω από 100 είδη πουλιών, τα οποία φωλιάζουν ή είναι εποχιακοί επισκέπτες. Πολλές φορές μου έχουν πεταχτεί μέσα από τους θάμνους πέρδικες στην περιοχή πάνω από την Μονή Αστερίου.
Ξεχωριστή παρουσία στον Υμηττό είναι αυτή της Φιλοδασικής Ένωσης Αθηνών, η οποία αναμόρφωσε πλήρως μία έκταση 6.400 στρεμμάτων που είχε ερημώσει από τα λατομεία, τις πυρκαγιές και την ξύλευση στην Κατοχή. Με κέντρο την αναστυλωμένη Μονή Καισαριανής η περιοχή αυτή έχει χαρακτηριστεί Αισθητικό Δάσος με νομοθετική ρύθμιση.
Σήμερα ο Υμηττός αποτελεί αντικείμενο μιας πολύ επιθετικής οικιστικής εξάπλωσης, με πρωταγωνιστές τους καταπατητές, τους συνεταιρισμούς, την Εκκλησία και τους δήμους. Ταυτόχρονα αποτελεί θύμα των κάθε λογής «Ελληναράδων» που τον γεμίζουν ανεξέλεγκτα με σκουπίδια και μπάζα, προσάναμμα για μεγάλες πυρκαγιές όπως αποδείχτηκε με την πρόσφατη φωτιά.

Εργασίες...

Έργο της Περσεφόνης (το χθες και το σήμερα).

Έργο του Γιώργου (το χθες και το σήμερα).

Καταπληκτικό έργο της Εριέττας (το χθες και το σήμερα).

Έργο του Βαγγέλη (Γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου).

Έργο της Όλγας και της Έλενας (Γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης).

Το νησί των Ιωαννίνων.

Το Νησί των Ιωαννίνων είναι ένα από τα λίγα λιμναία κατοικημένα νησιά της Ελλάδας και της Ευρώπης και ο μικρός οικισμός έχει όμορφα ασβεστωμένα σπίτια με πέτρινες στέγες που κατοικούνται από περίπου 100 οικογένειες. Αν και υπολογίζεται πως το νησί κατοικήθηκε πριν από τον 10ο αιώνα, ο οικισμός θεωρείται πως κτίστηκε τον 17ο αιώνα από Μανιάτες οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εδώ.
Οι φωνές σβήνουν σταδιακά καθώς πλησιάζεις τον παραλίμνιο δρόμο, βλέπεις τα σπίτια με τα λιμανάκια τους και περνάς ανάμεσα από τα δέντρα που φυτεύτηκαν τη δεκαετία του 50 (μέχρι τότε το Νησί δεν είχε βλάστηση και χρησιμοποιούνταν ως βοσκότοπος).
Περπατάς δίπλα στο νερό και γαληνεύεις, βλέπεις την πόλη απέναντι, ακούς μόνο το κελάηδημα των πουλιών, τον ήχο του νερού που πετάγεται στους καλαμιώνες από τα μακροβούτια των παπιών, τα βήματά σου στα πεσμένα φύλλα. Ανεβαίνεις ψηλότερα προς τον λόφο και αγναντεύεις τη λίμνη και τις βάρκες. Αφού ολοκληρώσεις τον γύρο του νησιού καταλήγεις στο μουσείο του Αλή και στην πλατεία με τα τουριστικά μαγαζιά και τα καφέ, νιώθοντας γεμάτος και μαγεμένος.
Το μουσείο του Αλή Πασά
Το κτίσμα της μονής του Αγίου Παντελεήμονα, όπου δολοφονήθηκε ο Αλή Πασάς, έχει διαμορφωθεί σε ένα παραδοσιακό λαϊκό γιαννιώτικο σπίτι και φιλοξενεί διάφορα αντικείμενα της καθημερινής ζωής παλαιότερων εποχών. Την προσοχή τραβά ο πίνακας που απεικονίζει την παράδοση του κεφαλιού του Αλή Πασά στον σουλτάνο αλλά στον χώρο θα δεις και προσωπογραφίες και σκηνές από τη ζωή του Αλή, τις οποίες έφτιαξαν περιηγητές που είχαν επισκεφτεί την αυλή του. Οι περισσότεροι επισκέπτες εντυπωσιάζονται με το άνοιγμα στο πάτωμα από όπου θεωρείται πως πέρασε η σφαίρα που σκότωσε τον Αλή Πασά.
Το μήκος του Νησιού είναι 800 μ., το πλάτος του 500 μ. και η περίμετρός του 2.400 μ.
Στο Νησί υπάρχουν αρκετά ταβερνάκια -όλα σερβίρουν πέστροφα, χέλι και βατράχια.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΡΙΣΥΧΘΟΝΑ

Η ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΕΝΑΝ ΩΡΑΙΟ ΜΥΘΟ ΧΘΕΣ ΣΤΗ ΤΑΞΗ ΜΑΣ.
ΔΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ VIDEO ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ....

Εργασία...

Εργασία της Σοφίας (γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου).

ΤΟ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ

Η Στερεά Ελλάδα ή Κεντρική Ελλάδα είναι γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας. Από το 1821 φέρεται και με την ονομασία Ρούμελη. Οι δε κάτοικοί της καλούνται Στερεοελλαδίτες ή Ρουμελιώτες.
Τους νομούς της Στερεάς Ελλάδας αποτελούν σήμερα: η Αιτωλοακαρνανία, η Ευρυτανία, η Φωκίδα, η Φθιώτιδα, η Βοιωτία, η Εύβοια και η Αττική. Στη παραδοσιακή ονομασία Ρούμελη, συνήθως δεν περιλαμβάνονταν η Αττική.
Η Στερεά Ελλάδα δεν θα πρέπει να συγχέεται με την ομώνυμη Περιφέρεια, μια και αυτή είναι ένα διοικητικό μόρφωμα που δεν περιλαμβάνει όλους τους νομούς της περιοχής.

http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://dim-kokkar.sam.sch.gr/index_files/greece2.jpg&imgrefurl=http://dim-kokkar.sam.sch.gr/index_files/diam.htm

Ποτάμια, βουνά, λίμνες της Ελλάδας.

Τα σπουδαιότερα ποτάμια, βουνά και λίμνες της χώρας μας είναι:

Βουνά:
Άγραφα,Βέρμιο,Γκιόνα,Γράμμος,Δίκτη,Κίσαβος,Λευκά Όρη,Μαίναλο,Όλυμπος,Όσα,Όθρυς
Πίνδος,Φαλακρός,Χολομώντας,Ψηλορείτης.

Ποτάμια:

Αξιός,Αλιάκμονας,Άραχθος,Αχελώος,Ασωπός,Αλφειός,Γαλλικός,Έβρος,Εύηνος,Ευρώτας,

Κηφισός,Λουδία,Λούρος,Μέγδοβας,Μόρνος,Νέστος,Πάμισος,Πηνειός(Θεσσαλίας),Πηνειός
(Πελοποννήσου),Στρυμόνας,Σπερχειός.

Λίμνες:

Αμβρακία,Βεγορίτιδα,Βιστωνίδα,Βόλβη,Δοϊράνη,Ιωαννίνων,Κερκίνη,,Καστοριάς,Λυσιμαχεία
Λαγκαδά,Μαραθώνα,Μεγάλη Πρέσπα,Μικρή Πρέσπα,Τριχωνίδα,Υλίκη.

Τεχνητές Λίμνες:

Αλιάκμονα,Κρεμαστών,Καστρακίου,Μόρνου,Πουρναρίου(Αράχθου),Ταυρωπού.

Γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας.

Η χώρα μας είναι χωρισμένη σε 9 γεωγραφικά διαμερίσματα και σε 51 νομούς.
Τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας με τους νομούς και τις πρωτεύουσες είναι:

· Θράκη
ΕΒΡΟΥ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ
ΡΟΔΟΠΗΣ-ΚΟΜΟΤΗΝΗ
ΞΑΝΘΗΣ-ΞΑΝΘΗ
· Μακεδονία
ΚΑΒΑΛΑΣ-ΚΑΒΑΛΑ
ΔΡΑΜΑΣ-ΔΡΑΜΑ
ΣΕΡΡΩΝ-ΣΕΡΡΕΣ
ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ-ΠΟΛΥΓΥΡΟΣ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΚΙΛΚΙΣ-ΚΙΛΚΙΣ
ΠΕΛΛΑΣ-ΕΔΕΣΣΑ
ΗΜΑΘΙΑΣ-ΒΕΡΟΙΑ
ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ-ΚΑΣΤΟΡΙΑ
ΦΛΩΡΙΝΑΣ-ΦΛΩΡΙΝΑ
ΚΟΖΑΝΗΣ-ΚΟΖΑΝΗ
ΓΡΕΒΕΝΩΝ-ΓΡΕΒΕΝΑ
ΠΙΕΡΙΑΣ-ΚΑΤΕΡΙΝΗ
· Ήπειρος
ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ-ΓΙΑΝΝΕΝΑ
ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ-ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ
ΑΡΤΑΣ-ΑΡΤΑ
ΠΡΕΒΕΖΑΣ-ΠΡΕΒΕΖΑ
· Θεσσαλία
ΛΑΡΙΣΗΣ-ΛΑΡΙΣΑ
ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ-ΒΟΛΟΣ
ΤΡΙΚΑΛΩΝ-ΤΡΙΚΑΛΑ
ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ-ΚΑΡΔΙΤΣΑ
· Στερεά Ελλάδα
ΑΤΤΙΚΗΣ-ΑΘΗΝΑ
ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ-ΚΑΡΠΕΝΗΣΙ
ΒΟΙΩΤΙΑΣ-ΛΙΒΑΔΕΙΑ
ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ-ΛΑΜΙΑ
ΕΥΒΟΙΑΣ-ΧΑΛΚΙΔΑ
ΦΩΚΙΔΑΣ-ΑΜΦΙΣΣΑ
ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ-ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ
· Πελοπόννησος
ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ-ΚΟΡΙΝΘΟΣ
ΑΧΑΪΑΣ-ΠΑΤΡΑ
ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ-ΝΑΥΠΛΙΟ
ΗΛΕΙΑΣ-ΠΥΡΓΟΣ
ΑΡΚΑΔΙΑΣ-ΤΡΙΠΟΛΗ
ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ-ΚΑΛΑΜΑΤΑ
ΛΑΚΩΝΙΑΣ-ΣΠΑΡΤΗ
· Νησιά Αιγαίου
ΚΥΚΛΑΔΩΝ-ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ
ΛΕΣΒΟΥ-ΜΥΤΙΛΗΝΗ
ΧΙΟΥ-ΧΙΟΣ
ΣΑΜΟΥ-ΣΑΜΟΣ
ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ-ΡΟΔΟΣ
· Νησιά Ιονίου
ΚΕΡΚΥΡΑΣ-ΚΕΡΚΥΡΑ
ΛΕΥΚΑΔΑΣ-ΛΕΥΚΑΔΑ
ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ-ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ
ΖΑΚΥΝΘΟΥ-ΖΑΚΥΝΘΟΣ
· Κρήτη
ΧΑΝΙΩΝ-ΧΑΝΙΑ
ΡΕΘΥΜΝΟΥ-ΡΕΘΥΜΝΟ
ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ-ΗΡΑΚΛΕΙΟ
ΛΑΣΙΘΙΟΥ-ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ