ΑΓΡΙΜΙ, ΚΡΙ-ΚΡΙ ή ΑΙΓΑΓΡΟΣ

Αγρίμια κι αγριμάκια μου, λάφια μου μερωμένα
Πέστε μου πούν' οι τόποι σας, και πούν τα χειμαδιά σας.
Βουνά μας είν' οι τόποι μας, Λέσκες τα χειμαδιά μας,
τα σπηλιαράκια των γκρεμνών η φύλαξή μας ούλη.
Ριζίτικο
Το κρι-κρι (Capra aegagrus creticus), μερικές φορές αποκαλούμενο κρητική αίγα, αγρίμι ή κρητικό αγριοκάτσικο, θεωρείται υποείδος του αγριοκάτσικου. Το κρι-κρι είναι ένα μεγάλο οπληφόρο θηλαστικό γηγενές της ανατολικής Μεσογείου το οποίο σήμερα βρίσκεται μόνο στην Κρήτη και τρία μικρά νησάκια κοντά της (Νήσος Δία, Θοδωρού, και Άγιοι Πάντες).

Το κρι-κρι έχει ανοιχτόχρωμη καφέ γούνα με μια πιο σκούρα λωρίδα γύρω από το λαιμό του. Έχει δύο κέρατα προς τα πίσω. Στο φυσικό τους τόπο είναι ντροπαλά και ξεκουράζονται στη διάρκεια της ημέρας. Αποφεύγουν τους τουρίστες και κάνουν μεγάλα πηδήματα ή ανεβαίνουν απότομες πλαγιές χωρίς πρόβλημα.
Το κρι-κρι δεν θεωρείται αυτόχθον της Κρήτης, αλλά εισήχθη στη Μινωική εποχή. Πάντως, δεν εμφανίζεται πουθενά αλλού και συνεπώς θεωρείται ενδημικό είδος της Κρήτης. Παλιότερα ήταν κοινό σε όλο το Αιγαίο αλλά το τελευταίο του καταφύγιο είναι στις κορυφές των Λευκών Ορέων στη δυτική Κρήτη – ιδιαίτερα σε μία σειρά σχεδόν κατακόρυφων βράχων 900 μέτρων στο φαράγγι της Σαμαριάς. Το Φαράγγι έχει ανακυρηχθεί Εθνικός Δρυμός για να προστατευθεί η σπάνια πανίδα και χλωρίδα του. Φιλοξενεί άλλα 14 ενδημικά ζωικά είδη και προστατεύεται από την UNESCO ως Απόθεμα της Βιόσφαιρας (Biosphere Reserve).
Το 1960, το κρι-κρι ήταν απειλούμενο είδος με καταγεγραμμένα λιγότερα από 200. Ήταν η μόνη πηγή κρέατος για τους αντάρτες την εποχή της Κατοχής στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η απειλή για το κρι-κρι ήταν ο κυριότερος λόγος ανακήρυξης της Σαμαριάς ως εθνικού δρυμού στις αρχές της δεκαετίας του 60. Υπάρχουν ακόμα μόνο περί τα 2000 ζώα στο νησί και θεωρούνται ακόμα απειλούμενα: οι κυνηγοί ακόμα τα ψάχνουν για το κρέας τους, τα βοσκοτόπια σπανίζουν και ασθένειες τα προσβάλλουν. Η ανάμειξη με την κοινή αίγα είναι επίσης ένας κίνδυνος. Το κυνήγι τους απαγορεύεται αυστηρά.
Αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν βρει διάφορες τοιχογραφίες του κρι-κρι. Κάποιοι ακαδημαϊκοί πιστεύουν πως το ζώο αυτό λατρεύτηκε στο νησί κατά την αρχαιότητα. Στα αρσενικά ακόμα και σήμερα δίνεται το όνομα «αγρίμι» ενώ το όνομα «σανάδα» χρησιμοποιείται για τα θηλυκά. Το κρι-κρι είναι ένα σύμβολο του νησιού και χρησιμοποιείται πολύ σε τουριστικά καταλύματα και επίσημες εκδόσεις παρά το γεγονός ότι ελάχιστοι τουρίστες, ακόμα και ντόπιοι, έχουν δει έστω και ένα.
Η μοριακή ανάλυση δείχνει πως το κρι-κρι δεν έιναι ένα ξεχωριστό υποείδος του αγριοκάτσικου, όπως αρχικά επικρατούσε. Αντίθετα είναι ένα άγριο κατσίκι καταγόμενο από τα πρώτα κοπάδια εξημερωμένων κατσικιών στη Μικρά Ασία και άλλα μέρη της ανατολικής Μεσογείου περί το 8000 με 7500 π.Χ. Ενώ αυτό μπορεί να επηρεάσει το νομικό καθεστώς προστασίας του, το κρι-κρι είναι ένα έμβλημα της Κρήτης, είχε τεράστια πολιτιστική σημασία στην ιστορία του νησιού και συνεπώς η προστασία αυτού που αντιπροσωπεύει ένα στιγμιότυπο σχεδόν 10.000 ετών της πρώτης εξημέρωσης της κατσίκας θα πρέπει να θεωρείται πολύτιμο από μόνο του.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.

2010: ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΤΟΣ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑΣ

Ένα σημαντικό έργο που απευθύνεται όχι μόνο σε ειδικούς, αλλά και σε κάθε πολίτη που ενδιαφέρεται για το περιβάλλον, ολοκλήρωσε και παρουσιάζει σήμερα, Σάββατο 27/02, η Ενωση Ελλήνων Φυσικών και ο δρ Αρτέμιος Αθανασάκης. Πρόκειται για τον τόμο «Η βιοποικιλότητα ως περιβαλλοντικός πόρος, οικολογικής και πολιτισμικής αξίας», που εντάσσεται στις δράσεις της Ενωσης για το Διεθνές Ετος Βιοποικιλότητας 2010! Στην έκδοση παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, η ιστορική εξέλιξη της ανάδειξης των εννοιών που οδηγούν στην κατανόηση του προβλήματος της βιοποικιλότητας, οι ανθρωπογενείς και μη απειλές υποβάθμισης της βιοποικιλότητας, αλλά και ειδικά θέματα σχετικά με το φυσικό περιβάλλον της Ελλάδας. Το συγγραφικό πόνημα θα παρουσιαστεί σε ειδική εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί σήμερα στις 9 π. μ. στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (αίθουσα Αντώνη Τρίτση). Σύμφωνα με την εφημ. Καθημερινή, μεταξύ άλλων, χαιρετισμό θα απευθύνουν ο πρόεδρος του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Κωνσταντίνος Χελμής, ο αν. πρόεδρος του Βιολογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιώργος Κυριάκος, ο ομότιμος καθηγητής Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Παναγιώτης Σίσκος κ. ά.
Τι εννοούμε, όμως, με τον όρο "βιοποικιλότητα";

Bιοποικιλότητα, ή βιολογική ποικιλότητα, ορίζουμε κυρίως το σύνολο των γονιδίων, των βιολογικών ειδών, των οικοσυστημάτων και των πολιτισμών μιας περιοχής. Ο μεγάλος αριθμός και η ποικιλομορφία των σύγχρονων μορφών ζωής στη γη είναι το αποτέλεσμα εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων εξελικτικής ιστορίας! Το να πει κανείς, βέβαια, ότι «βιοποικιλότητα» είναι η ποικιλία της ζωής δεν αρκεί. Υπάρχουν διάφοροι τύποι βιοποικιλότητας. Κάποια οικοσυστήματα είναι πλουσιότερα σε είδη από άλλα. Κάποια είδη είναι πιο ικανά στο να προσαρμόζονται στις αλλαγές του περιβάλλοντος. Και υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μια φυσική εξαφάνιση και σε αυτή που προκαλείται από τον άνθρωπο, όπως αυτή που ζούμε σήμερα. Το να μάθουμε όμως να διαχειριζόμαστε καλά αυτό το φυσικό πόρο είναι μια εγγύηση για την επιβίωση του ανθρώπου.

ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ

ΤΙΤΛΟΣ :
ΤΟ ΔΑΣΟΣ - ΤΟ ΠΕΡΙΑΣΤΙΚΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
ΥΜΗΤΤΟΣ
Το όνομά του είναι πανάρχαιο και ανήκει στην ειδική κατηγορία αρχαίων τοπωνυμίων, τα οποία έχουν καταλήξεις σε -σσός και -ττός και που, ανάλογα τον μελετητή, ονομάζονται «προελληνικά» ή «πελασγικά». Άλλα παρόμοια αρχαία τοπωνύμια στην Αττική είναι τα Λυκαβηττός, Αρδηττός, Σφηττός, Γαργηττός, Βριλησσός, Κηφισσός κ.α.
Ο Υμηττός και ιδιαίτερα το βορειοανατολικό τμήμα του λέγεται και «Τρελός». Στην παλιά Αθήνα μάλιστα έλεγαν ότι «στην Αθήνα ο ήλιος ανατέλλει από τον Τρελό και δύει στο Δαφνί» (όπου το τρελοκομείο).
Η υψηλότερη κορυφή του είναι 1026 μέτρα και οι διαστάσεις του είναι: μέγιστο μήκος 20 χιλιόμετρα, μέγιστο πλάτος 5 χλμ και περίμετρος 65 χλμ. Η ανατολική του πλευρά προς τα Μεσόγεια είναι απότομη κι έχει δύο μεγάλα ρέματα. Η δυτική πλευρά προς την Αθήνα είναι το ίδιο απότομη με αρκετές απότομες ρεματιές.
Ο Υμηττός δεν έχει πολλές πηγές, λόγω της σύνθεσης και της διάταξης των πετρωμάτων του. Όπου υπάρχουν, όμως και κυρίως στους δυτικούς πρόποδες, έχουν ιδρυθεί μοναστήρια στην περίοδο του Βυζαντίου. Οι πηγές Καλοπούλα (αρχ. Κυλλού Πήρα) και Μονής Καισαριανής θεωρούνται οι πηγές του Ιλισσού. Με τις πρόσφατες γεωλογικές έρευνες (λόγω της κατασκευής του μετρό) έχει διευκρινιστεί ότι ο ποταμός Ηριδανός, που περνάει υπογείως από το κέντρο της Αθήνας, δεν έχει την πηγή του στον Υμηττό αλλά στον Λυκαβηττό.
Στον Υμηττό είναι και το ωραιότερο από άποψη εξωτερικού διάκοσμου σπήλαιο της Αττικής. Ονομάζεται «Κουτούκι». Η πρώτη κατάβαση σ' αυτό πραγματοποιήθηκε το 1928. Έχει αξιοποιηθεί τουριστικά και ανήκει στον ΕΟΤ. Η πρόσβαση γίνεται από την Παιανία από ασφαλτοστρωμένο δρόμο 3,5 χλμ.
Ήδη από την κλασική αρχαιότητα ο Υμηττός δεν ήταν δασωμένος, όπως η Πεντέλη και η Πάρνηθα. Την βλάστησή του αποτελούσαν θάμνοι και φρύγανα. Οι αρχαίοι έβγαζαν περίφημο μέλι γι' αυτό και ο Υμηττός χαρακτηριζόταν ως ευβότανος και μελισσόβοτος. Είναι πιθανό (και λογικό) στην προϊστορική εποχή ο Υμηττός να είχε δάση. Επειδή όμως είχε κοντά του πολλούς οικισμούς και ιδιαίτερα την Αθήνα, φαίνεται ότι ξυλεύτηκε εντατικά από πολύ νωρίς. Ξύλευση, αυταναφλέξεις και εμπρησμοί των δασών σε συνδυασμό με την διάβρωση και την φτωχή υδρολογία του είχαν σαν αποτέλεσμα τα εδάφη του Υμηττού να γίνουν αβαθή, ξηρά και βραχώδη και να καλυφθούν από την μεσογειακή μακία. Ο Πλάτωνας περιγράφει πολύ παραστατικά στον Τίμαιο πως η Αττική από καταπράσινος παράδεισος κατάντησε να μοιάζει με σκελετό.
Τα φυσικά δάση με πεύκα (χαλέπιο και τραχεία) είναι ελάχιστα στον Υμηττό και στην πραγματικότητα αποτελούν συστάδες. Τα πεύκα που βλέπουμε, κυρίως στην πλευρά προς το Λεκανοπέδιο, προέρχονται από αναδασώσεις. Γενικά για την χλωρίδα του Υμηττού έχουν καταγραφεί 654 είδη (taxa) με ευρύτατη φυσική κάλυψη από θάμνους πουρνάρια, αγριελιές, κουτσουπιές, χαρουπιές. σχίνους, κουμαριές, μυρτιές, φιλίκια, αγριελιές, φρύγανα (θυμάρια, ασπάλαθους) και αγριολούλουδα (3 ενδημικά).
Η πανίδα του Υμηττού περιλαμβάνει αλεπούδες, λαγούς, ασβούς, νυφίτσες, σκαντζόχοιρους, αρουραίους, πετροκούναβα και πάνω από 100 είδη πουλιών, τα οποία φωλιάζουν ή είναι εποχιακοί επισκέπτες. Πολλές φορές μου έχουν πεταχτεί μέσα από τους θάμνους πέρδικες στην περιοχή πάνω από την Μονή Αστερίου.
Ξεχωριστή παρουσία στον Υμηττό είναι αυτή της Φιλοδασικής Ένωσης Αθηνών, η οποία αναμόρφωσε πλήρως μία έκταση 6.400 στρεμμάτων που είχε ερημώσει από τα λατομεία, τις πυρκαγιές και την ξύλευση στην Κατοχή. Με κέντρο την αναστυλωμένη Μονή Καισαριανής η περιοχή αυτή έχει χαρακτηριστεί Αισθητικό Δάσος με νομοθετική ρύθμιση.
Σήμερα ο Υμηττός αποτελεί αντικείμενο μιας πολύ επιθετικής οικιστικής εξάπλωσης, με πρωταγωνιστές τους καταπατητές, τους συνεταιρισμούς, την Εκκλησία και τους δήμους. Ταυτόχρονα αποτελεί θύμα των κάθε λογής «Ελληναράδων» που τον γεμίζουν ανεξέλεγκτα με σκουπίδια και μπάζα, προσάναμμα για μεγάλες πυρκαγιές όπως αποδείχτηκε με την πρόσφατη φωτιά.

Γιορτή 17ης Νοέμβρη.

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΤΟ ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΒΡΟΧΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ

Η Καταιγίδα είναι ένα μετεωρολογικό φαινόμενο που συνοδεύεται από αστραπές, κεραυνούς, μερικές φορές χαλάζι και πάντα με έντονη βροχόπτωση και ισχυρούς ανέμους.
Για να δημιουργηθεί μια καταιγίδα πρέπει να εκπληρώνονται κάποιες προϋποθέσεις που είναι ακριβώς εκείνες του ασταθή και υγρού καιρού. Η πιο σημαντική από αυτές είναι να συμβεί μία μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας ανάμεσα στο έδαφος και στην ανώτερη ατμόσφαιρα, δηλαδή η καθ΄ ύψος θερμοκρασία πρέπει να μειώνεται έντονα σταδιακά με ρυθμό τουλάχιστον 0,6 βαθμούς Κέλβιν ανά 100 μέτρα. Έτσι η αέρια μάζα που θερμαίνεται έχει ως συνέπεια να ανυψώνεται αφού είναι πιο ζεστή και επομένως πιο ελαφριά από ότι ο περιβάλλων αέρας της. Έτσι συνεχίζει να ανεβαίνει στην ατμόσφαιρα. Ένας άλλος εξίσου σημαντικός παράγοντας για την δημιουργία μιας καταιγίδας είναι η ύπαρξη αυξημένης υγρασίας στα κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας,κοντά στο έδαφος. Και για να αρχίσει να ανεβαίνει η υγρή και θερμή αέρια μάζα χρειάζεται ένα "σπρώξιμο" προς τα πάνω.
Αστραπή ονομάζεται η λάμψη της ηλεκτρικής αυτής εκκένωσης.
Βροντή ονομάζεται ο κρότος που συνοδεύει αυτή την εκκένωση.
Κεραυνός ή αστροπελέκι ονομάζεται ιδιαίτερα η εκκένωση που συμβαίνει μεταξύ νέφους και επιφάνειας Γης (στη ξηρά ή στη θάλασσα). Άν το καταιγιδοφόρο νέφος βρίσκεται πολύ μακριά πιθανώς η βροντή να μην ακουσθεί.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΡΙΣΥΧΘΟΝΑ

Η ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΕΝΑΝ ΩΡΑΙΟ ΜΥΘΟ ΧΘΕΣ ΣΤΗ ΤΑΞΗ ΜΑΣ.
ΔΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ VIDEO ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ....

Το Ποτάμι τρέχει να συναντήσει τη θάλασσα.

Παραμύθι της σειράς «Τρέχει, τρέχει» της Μάρως Λοΐζου. Το παραμύθι εξοικειώνει τα παιδιά με τους κύκλους της φύσης και καλλιεργεί τη φαντασία τους με αφορμή το στοιχείο του νερού. Η ζωή του ποταμού παρουσιάζεται με τη βοήθεια ενός φλάουτου και μιας φωνής. Την αφήγηση ακολουθεί μια σειρά δραστηριοτήτων που σκοπό έχουν τη σωματική πλέον συμμετοχή των παιδιών στις διάφορες ιστορίες του ποταμού.

Αφαλάτωση

Αφαλάτωση είναι η διεργασία αφαίρεσης αλάτων από μια αλατούχα ουσία και κυρίως από αλατούχα ύδατα. Έτσι, κατ΄ επέκταση, η αφαλάτωση είναι μια μέθοδος ανάκτησης πόσιμου νερού από θαλασσινό νερό, υφάλμυρα ποτάμια και λίμνες.
Εφαρμόζεται κυρίως σε περιοχές με ξηρό κλίμα, φτωχές σε πόσιμο νερό και με πρόσβαση όμως σε θαλασσινό νερό. Η αφαλάτωση άρχισε να αναπτύσσεται κατά τον 20ο αιώνα με την εμφάνιση λειψυδρίας σε πολλές περιοχές της Γης. Όπως είναι γνωστό το 97,3% περίπου των παγκόσμιων αποθεμάτων νερού βρίσκεται στη θάλασσα αναμεμιγμένο σε μεγάλες αναλογίες με διάφορα διαλυμένα άλατα σε τέτοια μορφή που η χρήση του, είτε ως πόσιμο, είτε ακόμα και για βιομηχανικές διεργασίες καθίσταται αδύνατη.

Ιστορικά η ιδέα της αφαλάτωσης ανάγεται στους αρχαίους Έλληνες ναυτικούς που την εφάρμοζαν κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα με την εξάτμιμση του θαλασσινού νερού που την περιγράφει και ο Αριστοτέλης. Επίσης περιγραφή αφαλάτωσης αναφέρεται ως πραγματεία από Άραβα συγγραφέα του 8ου μ.Χ. αιώνα που βασίζεται στην απόσταξη του νερού.

Μέθοδος:

Η αφαλάτωση του θαλασσινού νερού με τη χρήση της τεχνικής της αντιστροφής όσμωσης είναι πλέον μια δοκιμασμένη και αναγνωρισμένη τεχνολογία που μπορεί να παρέχει υψηλής ποιότητας νερό ύδρευσης.
Η τεχνική βασίζεται στην διέλευση του θαλασσινού νερού σε υψηλή πίεση μέσα από μεμβράνες που διαχωρίζουν το νερό εισόδου σε δυο κλάσματα. Το διήθημα (permeate), δηλαδή το νερό που διέρχεται από την μεμβράνη (30 – 40% του νερού εισόδου) και το συμπύκνωμα (concentrate) (60 – 70%), δηλαδή το νερό που δεν διέρχεται. Στο συμπύκνωμα παραμένει το 99.8% των αλάτων του διηθήματος. Το διήθημα είναι νερό εξαιρετικά χαμηλής περιεκτικότητας σε άλατα κατάλληλο για ύδρευση, άρδευση και τις περισσότερες βιομηχανικές χρήσεις.

Μετέωρα

Στο Γεωγραφικό διαμέρισμα της Θεσσαλίας στα παλιά χρόνια, υπήρχε μια απέραντη λίμνη. Σύμφωνα με την παράδοση ένας μεγάλος σεισμός χώρισε τα βουνά στα δύο και ανάμεσα στον Όλυμπο και τον Κίσσαβο σχηματίστηκε ένα πέρασμα, τα Τέμπη. Τα νερά χύθηκαν στη θάλασσα και η Θεσσαλία έγινε μια πεδιάδα.
Σύμφωνα με τη θεωρία του Γερμανού γεωλόγου Αλ. Φίλιπσον, οι βράχοι των Μετεώρων δημιουργήθηκαν από μια μεγάλη μάζα από ποταμίσιες πέτρες, άμμο και λάσπη που ενώθηκαν για να σχηματίσουν ένα ενιαίο κώνο.
Όταν αργότερα, τα νερά της Θεσσαλικής λίμνης χύθηκαν στο Αιγαίο, αυτός ο ενιαίος όγκος χωρίστηκε εξαιτίας διαβρωτικής δράσης του νερού, των δυνατών ανέμων, των ραγδαίων βροχών και των σεισμικών δονήσεων, σχηματίζοντας λόφους και βράχους σε διάφορα σχήματα και μεγέθη.
Η στερεοποίηση των ποταμίσιων λίθων και της άμμου σε συμπαγείς βράχους, ήταν αποτέλεσμα της διάλυσης των ασβεστολιθικών πετρωμάτων, καθώς και της πίεσης που για πολλές χιλιάδες χρόνια ασκήθηκε στα χαμηλότερα απολιθώματα από τα υψηλότερα.
Η άποψη του Φίλιπσον θεωρείται ολοκληρωμένη επειδή εξηγεί τον βοτσαλωτό χαρακτήρα των βράχων και των λόφων και επειδή οι εξηγήσεις δεν βρίσκονται σε αντίθεση με την παράδοση που αναφέρεται στη θάλασσα της Θεσσαλίας.
Σώζονται και λειτουργούν σήμερα μόνο 6 μοναστήρια:
1. Ιερά Μονή του Μεγάλου Μετεώρου ή Μεταμορφώσεως.
2. Ιερά Μονή του Βαρλαάμ.
3. Ιερά Μονή του Αγίου Στεφάνου.
4. Ιερά Μονή του Αγίου Νικολάου του Αναπαυσά.
5. Ιερά Μονή Ρουσάνου.
6. Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδας.

AΓΙΑΣΜΟΣ (11-09-2009)

Αύριο ανοίγουν τα σχολεία....

Ο αγιασμός στο σχολείο μας θα γίνει στις 9:15 ,

καλή αρχή σε όλους μας

και εσείς παιδιά καλή πρόοδο.

Η γιορτή της μάνας

Εν αρχή ην ο άνθρωπος που μας έφερε στον κόσμο.

H αναγνώριση αυτών που αγαπάμε και μας αγαπούν δεν είναι και τόσο δύσκολη. Μερικές φορές η πιο απλή χειρονομία μπορεί να είναι μεστή νοήματος και με μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα από ένα ακριβό δώρο.

Δώστε έστω κι ένα χαμόγελο στη Μ Α Ν Α.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ...ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ...

Η Λιάνα Δενεζάκη (συγγραφέας παιδικών βιβλίων) στο σχολείο μας.

Της ''πάει'' για δασκάλα σίγουρα...

Όλοι μαζί το Γ2...

Όλοι μαζί το Γ1...

Η Κυρία Γιώτα ,πάντα με το χαμόγελο αγκαλιά με τα παιδιά της...

Υπογραφές στα βιβλία των παιδιών....

Ζωγραφιές της Κας Λιάνας στον πίνακα...

Απορίες...

Με προσοχή ακούει τη μικρή μας φίλη Περσεφόνη.

Οι ερωτήσεις βροχή...

Έλεγχοι Προόδου Β΄ τριμήνου

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΗΡΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΕΛΕΓΧΟΥΣ ΠΡΟΟΔΟΥ ΤΟΥ Β' ΤΡΙΜΗΝΟΥ.

ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ-ΙΣΗΜΕΡΙΑ

Ισημερία είναι το φαινόμενο κατά το οποίο η διάρκεια της ημέρας και της νύχτας είναι 12 ώρες η κάθε μια. Πρόκειται για διαρκές φαινόμενο στον ισημερινό της Γης και συμβαίνει μόνο 2 φορές τον χρόνο για όλες τις άλλες περιοχές.
Η πρώτη είναι την άνοιξη.Εαρινή ισημερία, η 21η Mαρτίου κάθε έτους, κατά την οποία η διάρκεια της ημέρας και της νύχτας είναι ίσες. Εαρινό σημείο, το σημείο της ουράνιας σφαίρας, όπου το κέντρο του φαινομενικώς κινούμενου ηλίου διατέμνει, κατά την εαρινή ισημερία, τον ισημερινό.έαρ το : η άνοιξη.
Η δεύτερη είναι το φθινόπωρο (Φθινοπωρινή ισημερία 23 Σεπτεμβρίου)
Η εκλειπτική, η μέγιστη τροχιά, ο μέγιστος κύκλος τον οποίο διαγράφει ο Ήλιος μέσα σε ένα έτος (φαινομενικά), ή η Γη (στην πραγματικότητα).
Θερινό ηλιοστάσιο λέγεται το σημείο εκείνο στο οποίο είναι ο Ήλιος στις 22 Ιούνη, ενώ το σημείο εκείνο της εκλειπτικής στο οποίο βρίσκεται ο Ήλιος στις 22 Δεκέμβρη λέγεται χειμερινό ηλιοστάσιο. Τα σημεία αυτά έχουν αυτές τις ονομασίες, γιατί, όταν ο Ήλιος είναι σ' αυτά τα σημεία, φαίνεται ότι στέκεται. Η μεγαλύτερη ημέρα του έτους είναι στις 22 Ιούνη και στις 22 Δεκέμβρη είναι η μεγαλύτερη νύχτα της χρονιάς.

Διαδραστική παρουσίαση:ΚΛΙΚ

ΠΗΓΗ:http://www.spirit16.blogspot.com/

Η ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ ΣΤΟΛΙΣΤΗΚΕ.

2ο Δημ.Σχ. Ελληνικού.

ΤΑ ΕΙΠΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ...(ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΚΟΡΑΗΣ)

"Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία,είναι οικοδομή πάνω στην άμμο."